statystyka
Blog > Komentarze do wpisu

Dekret o usprawiedliwieniu cz.7.

Rozdział X i XI

Rozdział X. Wzrost otrzymanego usprawiedliwienia.

W ten sposób usprawiedliwieni, stawszy się „przyjaciółmi” i „domownikami” Boga (J 15,15; Ef 2,19), „postępując w cnotach” (Ps 83,8), „odnawiają się – jak mówi Apostoł – z dnia na dzień” (2Kor 4,16), to znaczy umartwiając członki swego ciała (por. Kol 3,5) i uzbrajając się w broń sprawiedliwości dla uświęcenia (por. Rz 6,13) przez zachowanie przykazań Bożych i kościelnych. Wzrastają oni w samej sprawiedliwości otrzymanej dzięki łasce Chrystusa, przy współdziałaniu wiary z dobrymi uczynkami (por. Jk 2,22) i są coraz bardziej usprawiedliwiani jak napisano: „Kto jest sprawiedliwy, niech wzrasta w sprawiedliwości” (Ap 2,11) oraz: „nie wstydź się aż do śmierci usprawiedliwiać się” (Syr18,22) i jeszcze: „Widzicie, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia na podstawie uczynków, a nie samej tylko wiary” (Jk 2,24). O ten zaś wzrost usprawiedliwienia prosi Kościół święty, modląc się: „Daj nam, Panie, wzrost wiary, nadziei i miłości”.

Rozdział XI. Konieczność i możliwość zachowywania przykazań

Nikt zaś, chociaż jest usprawiedliwiony, nie powinien myśleć, że jest wolny od zachowywania przykazań. Nikt nie powinien używać tej nieroztropnej formuły zakazanej także przez Ojców pod groźbą wyłączenia ze społeczności wiernych, że przykazani Boże są dla człowieka usprawiedliwionego niemożliwe do zachowania. „Albowiem Bóg nie nakazuje rzeczy niemożliwych, lecz nakazując, upomina, być czynił to, co możesz i prosił o to, czego nie możesz” i dopomaga, abyś mógł: „Przykazania Jego nie są ciężkie” (1J 5,3); „jarzmo Jego jest słodkie, a brzemię lekkie” (Mt 11,28). Ci bowiem, którzy są synami Boga, miłują Chrystusa; ci zaś, którzy Go miłują (jak On sam świadczy), zachowują jego naukę (J 14,23), co z całą pewnością mogą czynić przy Bożej pomocy.

Choć bowiem w tym życiu śmiertelnym nawet święci i sprawiedliwi wpadają niekiedy w lekkie przynajmniej i codzienne grzechy, zwane też powszednimi, to z tego powodu nie przestają jednak być sprawiedliwymi. Albowiem właśnie sprawiedliwi mówią te pokorne i prawdziwe słowa: „ Odpuść nam nasze winy” (Mt 6,12). Z tego powodu sprawiedliwi powinni się poczuwać do obowiązku postępowania drogą sprawiedliwości, tym bardziej, że „uwolnieni już od grzechy i stawszy się sługami Boga” (Rz 6,22), „trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyjąc” (Tyt 2,12), mogą się udoskonalać przez Jezusa Chrystusa, przez którego uzyskali dostęp do tej łaski (por. Rz 5,2). Albowiem Bóg raz usprawiedliwionych przez swą łaskę nie opuszcza, chyba że oni Go wcześniej opuszczą.

Nikt przeto nie powinien się chlubić z samej wiary, myśląc, że przez samą wiarę jest dziedzice i ze osiągnie dziedzictwo, nawet jeśli z Chrystusem nie współcierpiał, aby być współuwielbionym (por. Rz 8,17). Bi i sam Chrystus, jak mówi Apostoł, „chociaż był Synem Bożym, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy są mu posłuszni” (Hbr 5,8-9). Dlatego sam Apostoł upomina usprawiedliwionych tymi słowami: „Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą. Ja przeto biegnę nie jakby na oślep, walczę nie tak, jakbym zadawał ciosy w próżnię, lecz poskramiam moje ciało i biorę je w niewolę, abym innym głosząc naukę, sam przypadkiem nie został uznany za niezdatnego” (1Kor 9,24-27). Podobnie mówi i Piotr, Książę Apostołów: „Starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór! To bowiem czyniąc, nie upadniecie nigdy” (2P 1,10).

Dlatego wiadomo, że sprzeciwiają się prawowiernej nauce ci, którzy mówią, że sprawiedliwy w każdym dobrym czynie przynajmniej lekko grzeszy, albo – co jeszcze bardziej jest nie do przyjęcia – że zasługuje na wieczne kary. Także i ci się sprzeciwiają, którzy twierdzą, ze sprawiedliwi grzeszą we wszystkich czynach, jeśli w nich, przezwyciężając własną gnuśność i zachęcając do biegu na stadionie, do pierwszego celu, jakim jest uwielbienie Boga dołączaja także dążenie do wiecznej nagrody, jako że jest napisane: „;Nakłoniłem moje serce, aby pełnić Twoją sprawiedliwość dla odpłaty” (Ps 118,112), a o Mojżeszu mówi Apostoł, żę „patrzył na zapłatę” (Hbr 11,26).

Cytat za Breviarium Fidei, Poznań 2007

środa, 19 sierpnia 2009, yarpenzirgin

Polecane wpisy

  • Kanon 1 z Dekretu o Usprawiedliwieniu

    Trochę zrywam z chronologia prezentowania tego dekretu, ale ten kanon jest bardzo ciekawy. Kan. 1. Jeśli by ktoś twierdził, że człowiek może być usprawiedliwio

  • Dekret o usprawiedliwieniu cz.6.

    Rozdział VIII i IX Rozdział VIII. Jak rozumieć to, że grzesznik jest usprawiedliwiony dzięki wierze i za darmo. Gdy zaś Apostoł twierdzi, że człowiek dostępuje

  • Dekret o usprawiedliwieniu cz.5.

    Rozdział VII. Rozdział VII. Czym jest usprawiedliwienie grzesznika i jakie są jego przyczyny Po tym przysposobieniu i przygotowaniu następuje usprawiedliwienie,

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: